Blog

Dragen de beste troost

RS Virus

Net voor de kerst was ons kleine meisje van 1 jaar oud wat grieperig, koorts, hangerig, gewoon niet lekker. 25e bij de huisartsenpost geweest en alles leek op een gewoon griepje. De 27e werd ze steeds benauwder.

Op weg naar de huisarts bleef de ademhalingsfrequentie toenemen. De huisarts bevestigde dit en stuurde ons door naar de eerste hulp. Tijdens het wachten werd ons meisje alleen maar zieker.

Linn kon haar zuurstof gehalte zelf niet meer op pijl houden en ze werd opgenomen op de kinderafdeling. Op de kinderafdeling kreeg ze zuurstof toegediend. De eerste nacht hadden we er vertrouwen in dat dit voldoende zou zijn. We dachten dat ze door het lange wachten en het uit haar ritme halen ook gewoon overprikkeld was en bij moest komen. De dag erna nam de benauwdheid toe. Het zuurstofgehalte daalde vaker en in de nacht is er besloten dat ze dit zelf niet meer op kon lossen en uitgeput was door de toenemende ademarbeid. De volgende stap: optiflow. Net als Linn zal ik het harde geluid van de zuurstof die in dat kleine neusje wordt geblazen zeker niet missen. Ze knapte goed op aan de optiflow maar was uitgeput en heeft vooral veel geslapen. Vaak kon Linn moeilijk in slaap komen. Ze trok met regelmaat haar zuurstof los en haar slangetjes van de monitor. Alles moest natuurlijk elke keer weer aangesloten of opnieuw vastgeplakt worden. Ze was totaal overprikkeld.

Op alle manieren geprobeerd Linn te troosten. Tot we de draagzak van Tula van thuis mee hadden genomen. Dit was de oplossing.

De reden dat we voor een draagzak hadden gekozen i.p.v. een draagdoek is dat ze met regelmaat de longetjes moesten luisteren of bijvoorbeeld een plakkertje op haar bovenlijfje opnieuw moesten plakken. Dit leek ons minder intensief dan elke keer de doek opnieuw te knopen.

Zodra ze de geborgenheid van de draagzak voelde kon ze zich helemaal overgeven aan de vermoeidheid. Want wat heeft ons kleine meisje veel verdriet gehad. Papa en mama hebben afgewisseld met de draagzak en ons kleine meisje heeft alle dagen met mama in een groot bed geslapen. Wat fijn dat de mogelijkheid er is dat je 24/7 bij je kindje mag blijven in het ziekenhuis. Op deze leeftijd merk je dat ze echt behoefte hebben aan die geborgenheid. Ze zijn in een omgeving die ze niet kennen en hebben papa en mama nu echt nodig.
Vanaf het moment dat we de draagzak gebruikten zag je de ademhalingsfrequentie en hartritme normaliseren en was er op dat moment geen sprake van een daling van het zuurstofgehalte. 


Stukje theorie:
Meestal wordt rond de 8 a 9 maanden de kritieke fase van hechting afgesloten. De hechting blijft wel toenemen. Tot anderhalf , twee jaar kunnen kinderen veel moeite hebben gescheiden te worden van de personen aan wie ze gehecht zijn en sommige kinderen blijven hier moeite mee hebben tot ze een jaar of 4 zijn.

Gelukkig hebben ze hierna de optiflow kunnen afbouwen en mocht ze daarna snel volledig zonder zuurstof. Ons meisje mocht 1 januari naar huis maar zoekt nog veel lichamelijk contact. Je merkt dat ze weer even moet wennen aan de overgang. Natuurlijk zijn papa en mama er om haar die geborgenheid en geruststelling te geven en we hopen dat ze snel weer de oude is.

Een goede leer uit een vervelende situatie. Mocht je ooit vragen hebben en heb je zelf bijvoorbeeld een kindje op de kinderafdeling of thuis en merk je dat je kindje meer op zoek is naar geborgenheid dan je gewend bent en weet je niet hoe. Neem contact op en ik kijk graag met je mee naar een passende draagdoek/draagsysteem.

Voor ons is het nieuwe jaar goed begonnen.

Liefs Renske